“Assassins’s Sleet” of waarom niet naar het “Credo of the Killer” (filmrecensie) gaan

Op 5 januari 2016 werd de langverwachte sciencefiction-militant Justin Kurzel “Credio of the Killer” vrijgegeven op binnenlandse schermen. Een indrukwekkende cast, een indrukwekkend budget en intrigerende verklaringen van Ubisoft -vertegenwoordigers dat deze film de ongelukkige reeks mislukkingen van die schilderijen zal onderbreken in wiens foundation de ‘game’ -bron werd gelegd.
Wat zou er mis kunnen gaan?

De eerste bel ging toen verre van veel gezaghebbende publicaties van alle kanten van alle kanten op de foto vielen. Berispte zowel een trage plot als een buitensporige overvloed.
Zelfs de critici hadden geen spijt van de harde epithetten (hoewel het lijkt, zo’n en zo’n castor).
Is alles zo slecht?
“Noooo. “Warcraft” schold ook, maar het ging naar mij toe. Misschien is er dezelfde situatie?”
Inderdaad, ondanks het beangstigende aantal tekortkomingen, bracht de filmaanpassing van de cult -creatie van Blizzard Entertainment fans veel plezier en alleen fans
Fantasie Janra. Laat niet iedereen, maar het feit is duidelijk ..

En nu, de volgende dag, gaat het “Credo of the Killer” naar internationale huur, en de makers worden al op de hoofden van de volgende keer gedumpt. Op dit moment is de gebruikersscore niet langer zo beangstigend, maar een gebruikersbeoordeling van 6,5 punten op IMDB is een reden om niet te kunnen schelen.

Volgens de titel van het artikel heb je al geraden dat de angsten niet tevergeefs zijn en dat de verwachtingen (als je er een had) niet uitkwamen.
Om je portemonnee te beschermen, die al uitgehongerd waren na de nieuwe jaarfestiviteiten, zal ik proberen uit te leggen ..

Waarom ga je niet naar het “credo van de moordenaar”

Niets is waar

We beginnen met een meer principiële, maar onvoorwaardelijk belangrijk, vooral voor fans van de serie, moment.
De film is niet canoniek
Ondanks de garanties van Ubisoft dat de film deel uitmaakt van het originele universum en de gebeurtenissen van de games de plek hebben om in zijn chronologie te zijn – vindt de actie van Justin Kurzel’s foto plaats in een alternatief voor de gamefranchise van de realiteit. Geen Altair, Ezio, Connor en andere vertegenwoordigers van de oude orde. Ja, en het plotsegment dat vertelt over de moderne confrontatie van de moordenaars met de Tempeliers, snijdt de lijn van Desmond in de knop af. Er was niemand en vergeet het.
Misschien is het natuurlijk en ten goede ..
Maar ze belden ze canon Gruzem – Wij zijn genade in het lichaam.
Minus is verontschuldigend en, niet bekend met games, het publiek, onbeduidend, echter verre van de enige.

Breng een slechte schurk aan op https://casinoeuslot.nl/ de armen

Omdat ik de confrontatie tussen de Tempeliers en de film van de Orde of the Killers, wiens tussen de man, de belangrijkste ruggengraat van de plot zal hebben aangeraakt, zal ik er een paar woorden over schrijven en erover.
Ubisoft uit het derde deel van de spelserie begon het “zwart -wit” conflict van ideologieën met grijze tonen actief te verdunnen en het absolute kwaad in de persoon van de “Tempeliers” leek niet zo absoluut. Op zijn beurt belichaamden de “White-Fluffy” -moordenaars niet langer het ideaal van deugd en de auteurs begonnen beide bevelen snel te positioneren als “twee kanten van dezelfde medaille”, en lieten de banale divisie in “goed-groen” achter
In de film keerde alles terug naar zijn kringen. Tempeliers lijken op schurken uit sommige b-film 80s. Pretentieuze toespraken en verraderlijke plannen om de wereld te grijpen, zo grappig als de schurken van de “cultus” -banden van Joel Schumacher.

Het is door God voor haar, het is zulke analogieën die in haar hoofd opkomen, kijkend naar de meester van de Tempeliers, een oud artefact in zijn hand houdt en het vermaak van de overtapale schurkmonoloog duwt. En niets dat twee mensen in de kamer.
Ay-yes, ik zal opnieuw mijn plannen vertellen om “vrije wil en gedachten te vernietigen”.

“Tempeliers”, verschijnen in games als een geheime samenzweringsgemeenschap met grote schalen en verreikende plannen, veroorzaken lachen in de tape en alleen! Ze dachten dat het kolossale complex van Abstergo in het centrum van Madrid, getoond in de trailer, er absurd uitziet?
Alsof het niet is! Een enorm gebouw in het centrum van Londen met even grote kruisen boven de gevel – het geheime hoofdkantoor van de schurken. Dracula’s kasteel lijkt niet langer zo sinister ..

Terug naar het verleden

“We hebben kleine schurken gezien? Daar in de films van Marvel elke eerste dergelijke. Wat is er met reizen door ruimte en tijd?” – je vraagt.
En het is slecht.
Veel fans van de serie wilden al lang niezen voor alle verhaal en downs met betrekking tot moderne. Claims voor de sciencefictionthriller bleken een zilch te zijn en de plotlijn van Desmond uit het hoofdskelet veranderde in rudiment. We hielden van Assassin’s Creed, allereerst, als een soort interactief geschiedenisboeken. Absurd, belachelijk maar opwindend, zoals de romans van de beruchte Dan Brown. In de historische periodes die in de plot van games zijn opgetreden, met de elegantie van de olifant in een schoorsteenwinkel, wove. De personages werden onthuld, de schurken werden herinnerd. En hoewel dit niet kan worden gezegd over alle delen van de serie, maar we herinneren ons nog steeds Altair, Ezio, Borgia … ja, en onze kennis van de tijd van de Renaissance is merkbaar aangevuld, dankzij de pop -up historische certificaten.
Wat hebben we in de bioscoop?

15-20 minuten van de totale timing.
De hoogtijdagen van de Spaanse inquisitie is op geen enkele manier over. Serieus – je zult de naam van de hoofdschurk niet eens herkennen als je je de schoolcursus niet herinnert.
Hetzelfde geldt voor Agilar de Nerch. Als de “held van onze tijd” Callum Lynch is en geopend tijdens het complot, dan zullen we niets leren over de oude Assassin -voorouder, behalve zijn naam.
Totaal in het verleden: twee gevechtsscènes, achtervolging, een sprong van geloof en een kleine cliffhenger, wiens waarde zeer twijfelachtig is.
Dat is misschien alles.

Oh ja. De schurk is Thomas de Torquemada. Dank niet.

In een mooie wrap.

Ik wil zeggen dat het er goed uitziet in de rechtvaardiging. Vechtscènes zonder enig hoogtepunt, maar is aanvaardbaar. Parkour bereikt niet het niveau van de bron, maar het ziet er nog steeds spectaculair uit. De operator werkt, hoewel het de “boor” geeft in de momenten van de actie, is de rest van de standaardkwaliteit. Uit de tekortkomingen van het visuele, merk ik op dat het kleurenschema van de film een nogal saaie en “sappige foto” -film is met alle wens om te opscheppen.
En wacht niet tot u de oorzaak van de herontwerp van de “animus” adequaat uitlegt. Dit wordt alleen gedaan omwille van de verscheidenheid aan actieviezen. Blijkbaar leek de bank van de spellen saaie makers. Hoewel Broeders De zusters van Vachovsky konden ons ooit een militant op de bank laten zien.

Spring naar nergens

Je kunt lang zeggen dat de film de sfeer van het spel niet overbrengt. Dat de “thema-rush” niet wordt bekendgemaakt. Dat is geen canon en dergelijke … maar!
Zelfs als een apart werk verveelt de film zich gewoon, omdat het niet interessant is om de tegenslagen van Callum Lynch te volgen. Tekens – Sets van standaardcliches die zich niet inleven. Critici schelden het acteerspel uit? Clear Business – er is tenslotte niets ..
Het is moeilijk om iets anders te zeggen over de tape zonder spoilers, daarom vat Let de resultaten samen.

Alles is toegestaan

Uit het artikel denkt u misschien dat de film ondraaglijk slecht is en dat het kijken extreem ongewenst is. Maar dit is niet helemaal. Ik wil alleen maar zeggen dat Ubisoft de bron met zo’n hoog potentieel heeft, een echt interessante en opwindende blockbuster kan creëren. Bovendien hadden ze ervaring in de persoon van de Prins van Perzië, die, hoewel het geen meesterwerk werd, toch uw aandacht waard.
In tegenstelling tot het “credo van de moordenaar”.

Voordelen: goede speciale effecten; Parkour- en gevechtsscènes zien er interessant uit; Regissement en operatorwerk veroorzaken geen negativiteit
Nadelen: saaie plot; kartonnen tekens; discrepantie voor de canon; De gebeurtenissen uit het verleden krijgen een minimum aan schermtijd.